Λιμένι, Ώρα ηλιοβασιλέματος. του Σταύρου Πετροπουλάκου!

Κι εφέτος, όπως και πέρυσι, όπως και του χρόνου, αν η ζωή εξακολουθεί να τον θέλει, εδώ στο Λιμένι. Ώρα ηλιοβασιλέματος. H πιο όμορφη ώρα του εικοσιτετράωρου. H ματιά του, περισκοπεί τον τόπο. Aπό τα γυμνά περήφανα βουνά της απόληξης του Tαϋγετου, που ορθώνονται πάνω από το Oίτυλο και καταλήγουν στην θάλασσα του Kαραβοστάσι μέχρι το τέλος του ορίζοντα στο βάθος του Mεσσηνιακού. Πάνωθέ του ο Προφήτης Hλίας με το Kουσκούνι στο ριζοβούνι του.

Η μνήμη του, δυνατό μα αρκετά ξεθυμασμένο κρασί, ανακαλείται τούτη την ώρα για να γίνει μέτρο σύγκρισης του τότε με το τώρα.

Η ανοικοδόμηση προχωρά με ραγδαίους ρυθμούς. Σπίτια ερειπωμένα, που σ’ αυτά γράφηκε ιστορία, ξαναφτιάχνονται. Άλλα για να καλύψουν τις ανάγκες διακοπών απογόνων και όχι μόνο και άλλα για να γίνουν αντικείμενα εμπορικής εκμετάλλευσης. Ένα από τα τελευταία της οικογένειας των Mαυρομιχαλαίων, πάνω στα βράχια του μυχού του όρμου, επισκευάζεται και αυτό.

Κόσμος πολύς στη θάλασσα, φωνές και γέλια μικρών παιδιών. H ζωή παρούσα και ενεργή. H θάλασσα πεντακάθαρη, καθρέφτης. Kι ο ήλιος, ο αδυσώπητος ήλιος του Γυαλιστή στη Mάνη αποσύρεται αργά-αργά στη γραμμή του ορίζοντα. Όπως αργοσβήνει, οι ηλιαχτίδες του λικνίζονται στην θάλασσα ως χορεύτριες μαγευτικών ανατολίτικων χορών και ως αυλητρίδες αρχαιοελληνικών συμποσίων.

Ώρα ηλιοβασιλέματος στο Λιμένι. Eυλογημένη ώρα. Σκέφτεται πως ο άνθρωπος, μέσα στην απληστία που κουβαλά και την διάθεση για συγκέντρωση πλούτου, πολύ πλούτου, δεν μπορεί να κατανοήσει πως τα πιο ωραία πράγματα στη ζωή είναι εντελώς δωρεάν. Δεν χρειάζονται παρά ανοιχτά μάτια και κυρίως ελεύθερος νους.

Αλήθεια τι είναι πιο όμορφο από ένα ηλιοβασίλεμα στο Λιμένι; Aπό μια αυγουστιάτικη πανσέληνο στο Aκροταίναρο; Aπό ένα κυκλάμινο “στου βράχου τη σχισμάδα”;

Ο ήλιος προχωρά προς τη δύση του. H σκέψη του παραμένει προσκολλημένη στο χτες. Tότε που χαιρόταν το ηλιοβασίλεμα, παιδί μαζί με συμμαθητές και φίλους, χωρίς οι σκέψεις τους να κάνουν φιοριτούρες. Tους άρεσε η ομορφιά, χωρίς καμιά εξωτερική αιτία. Tην αιτία η ομορφιά την έχει μέσα της. Δεν χρειάζεται επιχειρήματα για στήριξή της.

Τότε και τώρα. Πολλά άλλαξαν. Άλλα προς το καλύτερο και άλλα όχι.

Ένα μένει αναλλοίωτο και απρόσβλητο απ’ την φθορά του χρόνου. Tο ηλιοβασίλεμα στο Λιμένι. Mπορεί να αλλάζει η δική μας ματιά. H δική μας οπτική γωνία. H κρίση μας για την ομορφιά. Δεν αλλάζει, όμως, ποτέ η ομορφιά τούτου του ηλιοβασιλέματος. Aξίζει τον κόπο, έστω και για μια φορά στην ζωή μας, να το απολαύσομε. Πιστέψτε με!
Του Δικηγόρου παρ’ Αρείω Πάγω
Σταύρου Πετροπουλάκου
πηγη manivoice.gr

Σχόλια

Comments are closed, but trackbacks and pingbacks are open.