Κωνσταντίνος Σύρμος, απαγγελία: Μαρία Χρονιάρη Νύχτα (ποίημα)

Το πρωί, όταν άνοιξα τα μάτια μου, οι κουρτίνες είχαν πετρώσει, έμοιαζαν με τσιμεντένιο ακορντεόν. Ο καθρέφτης είχε πέσει κάτω, σπασμένος. Ανοιγμένα τα φύλλα της ντουλάπας, σαν μισοσκισμένες σελίδες βιβλίου κρέμονταν. Κι όλα τα ρούχα τσαλακωμένα, φορεμένα. Όπως ένα ανοιχτό στόμα, έχασκε το συρτάρι του κομοδίνου. Η φωτογραφία είχε βγει απ’ την κορνίζα μα το τζάμι άθικτο. Βρήκα το σεντόνι στρωμένο κάτω από το κρεβάτι. Οι παντόφλες πλάι – πλάι στην πόρτα πιεσμένες, σαν ακόμη να κουβαλούν ένα σώμα. Το φως ανοικτό, είχα ξεχάσει να το σβήσω πριν κοιμηθώ κι η νύχτα εξαγριωμένη δεν βρήκε που να κρυφτεί.

Σχόλια

Comments are closed, but trackbacks and pingbacks are open.