Μέλος τῆς solidarity now τοῦ Soros ὑπὲρ τῆς προσφυγῆς τῆς Ἑλλάδος στὴν Χάγη

Ὁ κ. Χρῆστος Ροζάκης ὁμότιμος καθηγητὴς τοῦ Πανεπιστημίου Ἀθηνῶν καὶ μέλος τῆς “Solidarity Now” τοῦ George Soros ἐπισημαίνει τὴ θέση τοῦ ὑπὲρ τῆς προσφυγῆς τῆς Ἑλλάδος στὴν Χάγη σὲ ἄρθρο του στὴν ἐφημερίδα Kαθημερινή.
Διαβάστε παρακάτω τὸ ἄρθρο…
Οἱ πρόσφατες ἐξελίξεις στὴν Ἀνατολικὴ Μεσόγειο, ποὺ ἐπιβεβαιώνουν τὴν πρόθεση τῆς Τουρκίας νὰ πραγματοποιήσει τὸ σχέδιό της γιὰ ὑφαρπαγὴ ὁλόκληρής της θαλάσσιας ἔκτασης ἀνατολικὰ τῶν ἑλληνικῶν νησιῶν, καὶ νὰ μὴν ἐπιτρέψει στὴν Ἑλλάδα νὰ ἀσκήσει τὰ νόμιμα δικαιώματά της γιὰ ἀπόκτηση ζωνῶν, ὅπως ἡ ὑφαλοκρηπίδα καὶ ἡ ΑΟΖ, ἀποτελοῦν τὴ φυσικὴ ἐξέλιξη τῆς ἐπικύρωσης τοῦ μνημονίου μὲ τὴ Λιβύη. Καὶ ἡ ἐξέλιξη αὐτὴ δὲν ἔχει μόνον ὡς συνέπεια τὸν ἀποκλεισμὸ τῆς Ἑλλάδας νὰ ὁριοθετήσει τὶς δύο παραπάνω ζῶνες, ἀλλὰ ἀποκλείει καὶ τὴ λογικὴ ἐπέκταση τῆς αἰγιαλίτιδας ζώνης, ἀφοῦ οἱ συμβατικὲς ὀρέξεις τῆς Τουρκίας ἀγγίζουν τὰ 6 ν.μ. τῆς τωρινῆς αἰγιαλίτιδας τῆς χώρας μας.
Πολλοὶ ἔχουν μιλήσει γιὰ τὴν ἀνάγκη, ἐὰν ἡ Τουρκία προχωρήσει στὴν πραγματοποίηση ὅσων σήμερα βρίσκονται στὰ χαρτιά, στρατιωτικῆς ἀπάντησης ἐκ μέρους τῆς Ἑλλάδας. Ἡ λύση αὐτὴ… δὲν μπορεῖ νὰ εἶναι παρὰ τὸ ultimum refugium, στὸν κατάλογο τῶν ἐπιλογῶν μας, κι ἀφοῦ ἔχουν ἐξαντληθεῖ ὅλα τὰ εἰρηνικὰ μέσα ἐπίλυσης τῆς διαφορᾶς μὲ τὴν Τουρκία.
Προηγοῦνται, λοιπόν, τὰ μέτρα ποὺ προβλέπει τὸ Ἄρθρο 33 τοῦ Καταστατικοῦ Χάρτη τοῦ ΟΗΕ, ἀπὸ τὰ ὁποία ἡ Ἑλλάδα θὰ ἐπιλέξει γιὰ τὴν ἐπίλυση τῆς διαφορᾶς. Κι ἀπὸ τὴ μακρὰ σειρὰ ἐνδεχόμενων λύσεων, προτείνω τὴ δικαστικὴ ἐπίλυση. Τὸ Διεθνὲς Δικαστήριο παρουσιάζεται ὡς τὸ πλέον ἐνδεδειγμένο μέσο ἐπίλυσης. Ἔχει σημαντικὴ ἐμπειρία διευθέτησης, καὶ μία πλούσια νομολογία, ἡ ὁποία ἔπειτα ἀπὸ παλινδρομήσεις καὶ ἀνατροπὲς ἔχει κατασταλάξει στὰ κριτήρια καὶ στὶς μεθόδους ἐπίλυσης.
Πρῶτα ἀπὸ ὅλα οἱ ἐνέργειες τῆς Τουρκίας προκαλοῦν μία νομικὴ διαφορά. Σύμφωνα μὲ τὴν ἀπόφαση τοῦ Διαρκοῦς Δικαστηρίου Διεθνοῦς Δικαιοσύνης (τοῦ προπάτορα τοῦ σημερινοῦ Δικαστηρίου) στὴν ἀπόφασή του στὴν ὑπόθεση τῶν Mavrommatis Palestine Concessions (Jurisdiction, 1934) «μία διαφορὰ εἶναι μία διαφωνία σὲ ἕνα σημεῖο τοῦ δικαίου ἢ τῶν πραγματικῶν περιστατικῶν, μία σύγκρουση τῶν νομικῶν ἀπόψεων ἢ συμφερόντων ἀνάμεσα σὲ δύο πρόσωπα». Καὶ εἶναι καιρὸς ἡ Ἑλλάδα νὰ ἀπευθύνει πρόσκληση στὴ γειτονικὴ χώρα γιὰ διαπραγματεύσεις μὲ μοναδικὸ σκοπὸ τὴ σύνταξη συνυποσχετικοῦ γιὰ τὴν παραπομπὴ τῆς διαφορᾶς στὸ Διεθνὲς Δικαστήριο. Ἐνδεχομένως, ἡ Τουρκία νὰ μὴν ἀποδεχθεῖ τὴν πρόσκληση, ἢ νὰ διευρύνει τὸν κατάλογο τῶν θεμάτων ποὺ θὰ ἐπιθυμοῦσε νὰ ὑποβληθοῦν στὸ Δικαστήριο. Ἡ Ἑλλάδα θὰ κρίνει ἐὰν ἡ διεύρυνση εἶναι πρὸς τὸ συμφέρον της κι ἀνάλογα θὰ πράξει.
Ἂν ἡ Τουρκία ἀρνηθεῖ νὰ συζητήσει, ἢ ἂν τὰ αἰτήματα φαντάζουν παράλογα, ὑπάρχει ἡ ἐναλλακτικὴ λύση, τῆς προσφυγῆς κατὰ τῆς Λιβύης. Καὶ σὲ αὐτὴν τὴν περίπτωση τὸ κύριο θέμα θὰ εἶναι ἡ νομιμότητα τοῦ τουρκολιβυκοῦ μνημονίου, καθὼς αὐτὸ ἀγνοεῖ καὶ καταπατᾶ τὰ ἑλληνικὰ δικαιώματα γιὰ ὑφαλοκρηπίδα καὶ ΑΟΖ, μὲ βάση τὶς ἀνατολικὲς καὶ νότιες ἀκτὲς τῆς Κρήτης. Σὲ αὐτὴν τὴν περίπτωση χρειάζονται, ἐπίσης, διαπραγματεύσεις γιὰ τὴ σύνταξη ἑνὸς συνυποσχετικοῦ, πράγμα γιὰ τὸ ὁποῖο ἡ Λιβύη ἔχει, μάλιστα, δείξει ὅτι συμφωνεῖ. Μία ἀπόφαση τοῦ Δικαστηρίου πάνω σὲ αὐτὸ τὸ θέμα θὰ ἔλυνε ὁριστικὰ τὸ ζήτημα τῆς νομιμότητας τοῦ μνημονίου, καὶ θὰ ἀποτελοῦσε καλὸ προηγούμενο γιὰ τὴν ὕπαρξη ὑφαλοκρηπίδας καὶ ΑΟΖ τῶν ἑλληνικῶν νησιῶν, ποὺ θὰ μποροῦσε νὰ χρησιμοποιηθεῖ κατὰ τῶν τουρκικῶν διεκδικήσεων.
Ἡ Ἑλλάδα εἶναι ἡ χώρα ποὺ συνεχῶς ἐπικαλεῖται τὸ Διεθνὲς Δίκαιο. Ἑπομένως καὶ στὸ σημεῖο αὐτὸ δὲν μπορεῖ νὰ μὴν τὸ ἐφαρμόσει, καὶ νὰ μὴν ἀναθέσει στὸ ἀνώτατο Δικαστήριο τῆς διεθνοῦς κοινότητας τὴν ἐπίλυση μίας διαφορᾶς ποὺ πρέπει νὰ ἐπιλυθεῖ μὲ εἰρηνικὸ τρόπο. Ἀλλὰ γρηγορεῖτε, οἱ καιροὶ οὐ μενετοί.
Σχόλια

Comments are closed, but trackbacks and pingbacks are open.